Werk afwijzen, in de praktijk

We nemen opdrachten selectief aan, en een zin als die is op zichzelf niets waard. Wat hem echt maakt, is een beslissing die genomen wordt voordat er een bedrag op tafel ligt, en een verslag van wat we afgewezen hebben.

De volgorde doet ertoe. De goedkope afvallers komen eerst — wapens, surveillance, gokken, woekerkredieten, alles waarvan het product misleiding is. Die vragen geen overleg en kunnen binnen een dag beantwoord worden.

De poort die werkelijk dingen tegenhoudt is de volgende, en die houdt nette klanten tegen: een opdracht die vereist dat er uitgebracht wordt zonder toegankelijkheid, zonder vertaling, of met een patroon dat ontworpen is om iemand onder druk te zetten. Niemand die erbij betrokken is bedoelt er kwaad mee, en toch kunnen we het niet bouwen. De laatste poort is opnieuw stiller — of het budget en de planning ruimte laten om het goed te doen. Ja zeggen tegen iets wat de planning niet toestaat, is hetzelfde als er nee tegen zeggen.

We antwoorden snel, want een klant die binnen een dag nee te horen krijgt heeft niets verloren, en een klant die na drie weken nee te horen krijgt is slecht behandeld. En we leggen elke weigering vast: wat het was, op welke poort het strandde, de datum. Zonder dat verslag is "selectief" gewoon een mooier woord voor beschikbaar.